Verhalen bij het ontstaan van een aquarel
1. Boterdorpse Verlaat
2. Aan de Lek
3. Carillon
4. Het wintert
5.
Rotterdam
Cultuurstad
6. De Vlist
7. Havenschilderdag
8. Mijn grote liefde
9. Januari 2004
10. Maart 2005
Vandaag blijven wij in de buurt. Wij hebben geen van allen zin om ver weg te gaan schilderen. En zo richten wij onze aandacht op een plek aan de Rotte. Waar een geheel van hout gebouwde sluis het middelpunt vormt van ik denk wel het kleinste gehucht, dat nog enigszins geïsoleerd ligt binnen de grenzen van Rotterdam.
Het”Boterdorpse Verlaat.” Er liggen enkele huisjes, waarvan sommige uit de 18e eeuw, ze zijn gegroepeerd rond een waterdoorlaat, die eigenlijk nog maar weinig gebruikt wordt. Wij installeren ons daar en als vanzelf krijgen wij inzicht in het reilen en zeilen van deze kleine gemeenschap. Vroeger bestond die uit lieden die wat te maken hadden met het onderhoud of de visserij op de Rotte. Tegenwoordig zijn er veel lieden neergestreken die voor veel geld een idyllisch optrekje zochten en eigenlijk niets geen binding met de natuur meer hebben. Dat zien we aan de grote bruggen voor de auto’s . Oud- inwoners klagen dat het niet meer zo gezellig is als voorheen. De rust is er uit. Men stapt voor de deur in de auto en zelfs het kleine stukje over de vaart is voor velen teveel gevraagd. Daardoor spreekt men elkaar niet meer. Wij worden er ook mee geconfronteerd, als wij in de weg blijken te zitten. Men beschouwt dit zelfs als pesten en in onvervalst Rotterdams wordt ons te kennen gegeven dat we moeten opkrassen .. Onbegrijpelijk dat zoiets op zo’n romantisch plekje kan gebeuren. De onverdraagzaamheid ten top. Maar het kan ook anders ,blijkt. Er komen ook bewoners gezellig praten en wij krijgen wat te drinken. We bewonderen hun groentetuinen en krijgen nog gezelschap van een groep politiemensen in opleiding die aan het klauteren gaan op de poorten van de sluis. Als zij er allemaal bovenop zitten vragen wij of we hun ladders even kunnen lenen, ze weten niet hoe snel ze weer naar beneden moeten komen.Niet alleen de menselijke dorpsgemeenschap verandert, ook die van de dieren, zo blijkt. Verschillende keren hadden we al zitten kijken waar die papegaai resideerde die constant geluiden maakte. Het bleek dat de vogelpopulatie hier aan het veranderen was.Door het toenemen van een groep groene kleine papegaaien die het hier schijnbaar goed naar hun zin hebben. Zo zie je maar weer, alles is aan verandering onderhevig. (naar boven)
Einde jaar in Kinderdijk, Vorige week waren een vriend en ik vanwege het slechte weer, erop uit geweest,om nieuwe schilderplekken te vinden. Wij belanden daarbij in Krimpen aan de Lek en Kinderdijk. En daar gaan wij vandaag op 30 december 2003 naar toe. Het leuke wat er deze week gebeurd is , is dat de hoofdprijs van de Postcode loterij daar is gevallen, en aangezien er daar maar 1 postcode is, viel de totale bevolking in de prijzen. Dat geeft een extra dimensie, vind ik. Vanaf de pont in Krimpen aan de Lek kijk je op een strakke lijn van eenvoudige arbeidershuisjes langs de dijk aan de overzijde . Wat zal daar niet allemaal afgefeest zijn de afgelopen week. Immers , er was zo´n 27 miljoen euro te verdelen.Het is dan ook het gesprek van de dag, als wij daar op de helling zitten die toegang geeft tot de pont. Het water klotste lekker tegen de onderzijde van deze helling . Vooral als er een grote binnenvaarttanker voorbijvaart. .Maar wij zitten hoog en droog, genoeg om ervan te genieten. Want het was weer een heerlijke dag, niet teveel wind, een klein beetje zon. En een gelukkig dorp, zich spiegelend in het water van de Lek. En zo een leuk Hollands beeld vormend ,dat de moeite waard is om vastgelegd te worden.
Jongelui die vakantie hebben van de school voor scheepswerktuigbouwkundigen in Rotterdam. Leden van de naastgelegen Hervormde kerk, die de vorige maand de met hoogwater weggespoelde stoep aan het herstellen waren. En natuurlijk de kapitein van de pont, komen het een en ander vertellen over het wonen aan de Lek. Al deze verhalen maken het weer de moeite waard om er enkele uren al aquarellerend te vertoeven. Maar na een tijdje zijnwij weer verkleumd tot op het bot, ondanks onze thermo onderkleding. En nu zoeken wij weer de warmte van onze huizen op…….. (naar boven)
Een helder blauwe lucht en aangename temperatuur brengen me in een vakantiestemming. Vandaag ga ik met A. op stap, om ergens te gaan schilderen. Dit doen we regelmatig in Zeeland. Goedereede lijkt ons een goed gegeven voor een dag als deze.We rijden eerst door de polder en beschouwen het panorama van dit stadje. Maar we hebben in februari toen het nog lekker koud was , het panorama al eens vastgelegd. Dus we dwalen wat door de kleinschalige en vriendelijke straatjes en kiezen voor leuke, gezellig met bloemenbakken aangeklede huisje., Op de achtergrond staat een oude kastanje en de onderzijde van de monumentale toren. Die zoals wij die dag horen eens dienst deed als vuurtoren. Ook is deze te zien in de hier opgenomen film: “Op hoop van zegen.”De lucht is vol vrolijke carillonklanken. Wij boffen . Deze week is het klokkenspel net uitgebreid met een 30 tal klokken en klokjes .En vandaag speelt een beiaardier er voor het eerst op. Dat geeft een mooie klankkleur. En omdat de stiltes dan opvallen, blijkt er aan de overkant van ons stekkie een niet onverdienstelijk pianist te spelen. Hij wil voor ons wel een staaltje van zijn kunnen ten gehore wil brengen.Voor A. was dit plekje een hele opgave. Al dat perspectief , hij gebruikt er zelfs een rolmaat bij. Maar zijn tekening ziet er aan het einde van de dag goed uit. Tussendoor komen er veel mensen eens kijken en we hoorden van jong en oud wat er zoal in dit stadje gebeurd . Wij zitten voor het woonhuis van een stadsboer genaamd Leen Kom te bedde. Hij had ons in februari gezien, toen we, bescherming zochten tegen de sneeuw en onder het dak van zijn melkplaats stonden . Nu heeft hij geen koeien meer en klaagt dat het in de landbouw ook niet zo best gaat. Want de gewassen die hij verleden jaar had geplant, toen het zo enorm regende, , hadden te korte wortels gekregen En nu verdorde alles omdat het zo weinig had geregend.. Ja, daar sta je als stadsmens niet bij stil. De jeugd heeft ook veel belangstelling en komt geregeld de vorderingen bekijken . Voor de toeristen zijn wij soms een vraagbaak. . Zo vulden wij een gezellige dag in Goedereede……. (naar boven)
Vandaag 21 – 12 begint de winter, het vriest , een mooie lucht, weinig wind, dus wij gaan er weer tegenaan. Vandaag richting Rottemeren. ruimte , riet, en wijds water met een prachtige lucht. We vinden en mooie plek boven aan een dijkje, met uitzicht op een watermolen. J. gaat zitten , er kraakt iets en wij zien hem richting ijs rollen, maar gelukkig blijft J. in het riet hangen. Z’n krukje had het begeven!. Hij komt er droog en zonder kleerscheuren vanaf. De rest van de sessie gebruikt hij maar een paddestoel van de A.N.W.B. als zitplaats Als wij even bezig zijn, heb ik het idee dat mijn papier aan het oplossen is. Bij dit weer droogt de verf heel slecht en wordt de lijm waarmee de papierkorrels aan elkaar verbonden zijn opgelost. En dat geeft problemen omdat de verf dan te diep het papier indringt. Maar al snel merk ik dat dat het niet is. Er vormt zich op mijn papier een ijslaagje, en snel zie ik ijskristallen verschijnen. De vormen blijven na het drogen gehandhaafd, dus dit moet een echt wintergezicht gaan worden. Dat neem ik mij voor , en dat wordt het ook.
Na zo’n 2 uur voelen wij ons in ijspoppen veranderen en nemen wij nog even een kijkje in de omgeving. Een mooie molengang met 3 molens, enkele boerderijen en wat verderop heel veel nieuwbouw. Hier wordt de wijk Nesselande gebouwd en wordt het dorp Nieuwerkerk aan de IJssel opgeslokt door Rotterdam. Nog niet zo lang geleden kon je hier genieten van een wijdse polder, maar door de aanwassende bevolking moet de ruimte plaatsmaken voor bebouwing met woningen en wegen. Helaas ook hoogbouw en metroplannen. En als een doekje voor het bloeden: een 2e Zevenhuizerplas; waar zand gewonnen is om de polder bouwrijp te maken.
Ik heb hier nog wel eens een aquarel met ruimte gemaakt, misschien wel aardig om dezelfde plek straks nog eens vast te leggen. (naar boven)
Brief aan de pers, omdat we ons kwaad gemaakt hadden.......
Een echte attractie in het kader van ROTTERDAM /KUNSTSTAD zijn wij wel niet. Maar wij dragen wel een attractief steentje bij, om Rotterdam, zijn bewoners en zijn bezoekers, te confronteren met het anders beleven van de stad en zijn omgeving.
Wij, twee kunstschilders ,trekken elke week de stad in en stoppen waar wij een object zien wat ons aanspreekt ,hier zetten wij onze ezel neer , druk of niet en leggen onze visie op mooi Rotterdam vast op papier. De toeschouwers reageren en wij reageren op de toeschouwers. Het is puur genieten van een ander Rotterdam, waar wij gedurende 4 uur op één plek bezig zijn. En ’s avonds nemen wij ook nog een stukje Rotterdam mee naar huis.
Maar….dat het niet allemaal rozengeur en maneschijn is bleek wel afgelopen donderdag. Tweemaal hadden wij al gewerkt aan een schets van een prachtig oud gebouw,( waar Rotterdam zo arm aan is.) nl. het Schielandhuis. De eerste keer stormde het, en moest er met handen en voeten gewerkt worden. De tweede keer moesten wij van onze plek weg omdat er een geldtransport geladen moest worden en nu de derde keer. Er werd, na 2 uur daar gewerkt te hebben, door een medewerker van de Fortisbank gevraagd, om wat verderop te gaan zitten. Wij zouden de klanten hinderen om te Chipknippen maar toen waren boven onze hoofden twee glazenwassers het geldpaleis aan het zemen. Zodra wij van plaats veranderden vielen er dikke zwarte druppels op ons schilderwerk Nu waren wij niet meer bereid om verder te verkassen.
Na een half uur verscheen de politie, niet één wagen maar drie, en de persvoorlichter van de Bank. Er bleken echter geen klachten binnengekomen te zijn en wij spraken af, dat zodra de glazenwassers weg waren, wij nog iets van plaats zouden veranderen.. Echter de beveiligingsbeambte maakte er een hele zaak van. Hij ging op zijn strepen staan, onderwijl werd het op het plein steeds drukker met toeschouwers, welke de daad van de beambte niet konden waarderen
Jammer, dat zo’n grote bank dan niet even wat attenter reageert. Even later verschenen er nl. weer twee agenten, ook gebeld door de” ijverige” bewaker. Zij slingerden de auto van ons, de kunstschilders, op de bon.?!
Rotterdam, kunststad of niet, de bon kwam er. De beambte verschool zich in de anonimiteit achter de schone ramen van de bank “ de held “.En het werd een dure middag.
Gelukkig laten wij ons niet door dit soort barbaren beïnvloeden en wij zullen regelmatig ergens in Rotterdam aan het schilderen zijn. Maar met een bank met zulk personeel willen wij niets meer te maken hebben. Ten slot van rekening zaten wij op een stukje openbaar trottoir van ROTTERDAM KUNSTSTAD. (naar boven)
9-12-2003
Omdat er een expositie in Krimpen aan de IJssel op het programma staat, wil ik ook in die buurt wat werk maken Zo gaan we, J en ik, , vandaag, naar De Vlist, Een riviertje net boven Schoonhoven. Het is windstil dus lekker om te werken. Met wind kan het soms veel te koud zijn. Het vriest namelijk..
Bij de Brienenoordbrug pakken wij de verkeerde oprit, waardoor we niet meer af kunnen slaan
En besluiten we maar via het zuiden dwz. via Sliedrecht naar Schoonhoven te rijden, dat is een eindje om maar wel een verademende rit door de beijzelde polders.
Aangekomen bij De Vlist is het er enorm druk met scholieren, die het ijs van ca.2 cm. aan het uitproberen waren. Hard rennend steken zij de ca. 15 meter brede vaart over, ijssie piepen zeggen ze in Rotterdam, Bloedlink, want stoppen is erdoor zakken, maar het loopt goed af en ze kunnen droog weer naar de les.
Wij zetten onze spullen klaar en beginnen.. Net als wij een van Nederlands oudste wipwatermolens op papier hebben gezet, met ervoor natuurlijk onze ïjssiepiepers” verandert er plotseling wat aan ons beeld.
De molenaar heeft in de gaten gehad dat wij zijn molen vereeuwigden.. En trots als ie is, heeft hij ‘m in een mooiere stand gezet. Voor de wind hoefde ie het niet te doen, die was er niet. Maar jammer genoeg te laat, de molen lag al vast op ons papier .Even later komt er een plateelschilder, die aan De Vlist woont een praatje maken, hij laat zijn werk/hobby zien; kerstboomversiering in Delftsblauw. J haalt warme soep tevoorschijn, dat is heerlijk want we worden toch wel koud.Na de soep trekt J zich terug achter de auto en komt tevoorschijn als Sinterklaas. We hadden met een kennis, afgesproken, dat hij foto’s zou komen maken voor een plaatselijke krant. Sinterklaas na werktijd Het is al een week na SN en dat horen we daar ook wel van passerende wandelaars, fietsers en automobilisten . Ze weten daar niet wat ze zien.
Kreten als:”” Sinterklaas heb je de boot gemist”zijn niet van de lucht. Het is schitterend want het zonnetje schijnt en we lachen en hebben plezier.. Arme kinderen, die zullen vanavond thuis vertellen dat ze SN gezien hebben maar niet geloofd worden .Er komt nog iemand vertellen dat ie een boerderij van vele eeuwen oud heeft gekocht, waarvan hij de geschiedenis heeft bestudeerd. Hij gaat wonen aan een weg die vroeger de verbinding was met Rotterdam en waarlangs Schoonhoven en andere stadjes zijn ontstaan. Misschien zit er een opdracht in. We moeten maar eens langskomen op no. 77……..
Vandaag wordt het een mooie warme zomerdag, is ons op de
radio voorspeld.
Ik heb met mijn schildersgezel J. een mooie plek gevonden aan de kade van een
oude binnenhaven, vlakbij een fabriek voor veevoeders en graan producten.
Terwijl wij aan het schetsen zijn komen er mannen in witte pakken kijken, naar
wat er op ons papier ontstaat. Wij genieten van de bedrijvigheid rond onze
standplaats. Grote hoge kranen draaien boven onze hoofden, verplaatsen allerlei
materialen van de ene naar de andere kant, of van de wal naar het schip. Ook de
chaufeurs van grote tankwagens die hier af en aan rijden komen nieuwsgierig
kijken en vertellen wat zij hier doen en wat zij vervoeren..Zoals maïs en
erwtenmeel, wat bestemd is als veevoedersupplement voor o.a. de
forellenkwekerijen in Noorwegen.
’s Middags duikt er een jongeman op met rugzak en een didgeridoo, een pijp, mooie versierd, met een lengte van zo’n 1.50 mtr. Hij vertelt ,dat hij ergens aan de overkant onder een brug geslapen heeft., komt van Praag en zoekt, omdat hij geen cent op zak heeft, werk. Wij bieden hem een glaasje wijn aan en hij didgeridoet wat voor ons. In gebrekkig engels leggen wij hem uit wat ie kan verwachten.
Vol goede moed stapt ie op en wij hopen dat ie ergens succes zal hebben. Maar twijfelen er wel aan en vragen ons af wat er met zo’n knul kan gebeuren. Immers hij heeft geen visum, dus is ie illegaal, wil iets met land-of tuinbouw gaan doen en dat vind je niet in het Centrum van Rotterdam. Dus moet ie naar de buurgemeentes. Hoe komt ie daar? Wij wezen hem de weg, maar vragen ons wel af hoe ie daar zonder pecunia moet komen. En dan nog werken ook, maar.. hij is een ondernemende jonge wereldreiziger en wij maar een paar oude schilders.
Wij zetten ons weer aan de arbeid en ,terwijl er een mooie havencompositie ontstaat, wordt er achter ons, waar 2 reusachtige deuren de kade versperren, door een kier in het Spaans -Mexicaans iets gevraagd .Wat blijkt,.aan onze kant liggen de kabeltouwen van een containerschip dat wil vertrekken naar Willemstad op Curacao. De vraag , begrijpen wij, is of wij even die touwen los willen gooien. Geen probleem. Wij assisteren wel en worden toegewuifd door de bemanning die onze havenstad Rotterdam verlaat.
Je zal maar met een man getrouwd zijn, die met jou getrouwd is en er een tweede liefde op na houdt. Ja , ik begrijp dat je dan als vrouw wel eens denkt dat je op de tweede plaats komt.
Ik ben ook iemand die met zijn vak getrouwd is. Overal waar ik reis en verblijf, bekijk ik de mensen en de omgeving, en beoordeel dat op de “schilderachtige” waarde. En als ik dat niet doe, denkt mijn vrouw dat ik het wel doe.. Bijna elke trip en vakantie gaan mijn schilderspullen mee, want je kan maar niet weten.
Hield ik maar van schetsen, met een potloodje en een blokje papier. Dan was het eenvoudiger.
Maar ik werk nou een maal graag in aquarel, vlot en niet met gekriebel. En daarom gaat mijn tas met van alles en nog wat telkens weer mee.
Gelukkig houdt mijn vrouw van winkelen en kan ik haar wel eens afleiden, door leuke steden en dorpen te bezoeken. Maar meestal is het toch een hele opgave voor haar, om in haar eentje “vertier”te zoeken. Ze zegt er meestal niets over, maar als het soms teveel wordt, zou ik graag een straatje om gaan. Er is bijna geen schipperen mogelijk met die obsessie van mij.
Een schildersvrouw moet op handen gedragen worden. Want zij is degene die ruimte geeft, de stimulerende kracht , de criticus, maar ook de rem. Waar vind je zo iemand?
Nou… ik heb er zo een. En daarom…..
De hele winter lijkt wel een aaneengesloten regenbui, maar…onze schilderdag is ook nu weer, zo als zo dikwijls , een uitzondering. Het zonnetje breekt door de donkere wolken en dat geeft ons aanleiding om de rivier op te zoeken. Via Lekkerkerk rijden wij de dijk op, al speurend naar een “plaatje”.Je kan zien dat er veel aan de dijken is gedaan i.v.m. het hoogwater risico. De dijken zijn op sommige plaatsen verlegd en verbreed, maar men heeft toch getracht de beeldbepalende pandjes en natuurgebiedjes te sparen. Wij vinden een rietkraag in herfstkleuren met glinsterend water en Streefkerk op de achtergrond.
Er is net een smal stukje gras langs de rand van de weg geschikt om te gaan zitten, de rest is of modderig of voorzien van een hek, te hoog om over te klimmen i.v.m. enkele reeën in wintertooi, die ons achterdochtig staan op te nemen en er dan al rennend en springend vandoor gaan , om op afstand te gaan staan kijken.
Terwijl wij enthousiast aan het aquarelleren zijn geslagen levert de schooljeugd al langsfietsend met hun vrienden en vriendinnen, commentaar.
Als wij een uurtje bezig zijn, gaan wij toch wel voelen dat het januari is en dan is de meegenomen koffie een weldaad. Helaas geen soep vandaag. J. Gaat morgen met een trailer hulpgoederen mee naar de Oekraïne, dus geen tijd om één van zijn heerlijke soepen te bereiden.
Wij werken nog wat voort en als we het koud krijgen, omdat de zon achter de wolken kruipt, brengen wij nog even een bezoekje aan een gepensioneerde drukker, die vroeger mijn
stadsansichten op voortreffelijke wijze vorm gaf. Het was even zoeken, maar omdat er net bloemen gebracht werden, voor zijn jarige vrouw, vonden wij hem. Ondanks dat de huiskamer vol met visite zat, werd er toch even tijd gemaakt voor een praatje en koffie. Zo dikwijls komen wij hier ook niet langs. Ik wilde J. ook de kleine dierentuin laten zien, die W.de drukker, vroeger had. Maar helaas er was alleen een hevig blatende kudde schapen die dachten ook “koffie”te krijgen.
Zo kwam er weer een einde aan een gezellige dag schilderen langs de Lek.
De winter is nog niet voorbij. 14 dagen geleden was de koudste dag van het jaar en vorige week lag er nog het dikste pak sneeuw van de laatste 30 jaar. Vandaag is het 4 graden, dus een stuk aangenamer als voorheen.
Wij schilderen gedrieen bij de Esch, een gebiedje aan de Maas, wat langszamerhand een natuurmonumentje is geworden. Ontstaan doordat men zo’n 50 jaar geleden deze hoek wilde afsnijden om één bocht minder in de Maas te krijgen. Maar een actiegroep van bewoners heeft dit voorkomen en vele jaren gebeurde er vervolgens niets. Dat leidde tot een charmante verruiging.
De echt Nederlandse boerderij , die wij schilderen, eens ontworpen door een in Rotterdam woonachtige Italiaanse architect, is opgeknapt door de Stichting Volkskracht en momenteel de huisvesting van het kantoor van Zuid Hollands Landschap.
Wij kregen een rondleiding van een van de vele vrijwilligers, heel spontaan aangeboden en interessant. In de bijgebouwen ontmoeten wij een kudde schapen met zijn herder en wij werden luidruchtig begroet door vele mama’s en hun , soms maar een paar uren oude kindertjes. Veel blaten en heel wollig. Het gehele gebouwtje staat vol met grote schilderijen van een groep buurt kunstenaars, wel weer eens wat anders , zo’n schaapsstal.
Na de lunch met stokbrood en heerlijke soep , bereid door J.waar ook de herder van genoot, gingen wij weer aan de slag in en met het ZUID HOLLANDS LANDSCHAP. .
